Beknopte muziekgeschiedenis van
Martijn de Kleer en Liesbeth Kemerlings.

Martijn werd als kind altijd omgeven door muziek.
Zijn vader speelde meerdere muziekinstrumenten, liep altijd met een pak platen onder zijn arm en nam zijn zoontje mee naar jamsessies en muziekfestivals.
Martijn was 14 jaar toen hij met zijn eerste punkband het publiek de zaal uitjoeg op een schoolfeest.
De rock & roll vlag werd gehesen en in de jaren die volgden speelde hij gitaar, bas en drums in diverse bandjes die allen glorierijk ten onder gingen.
Eind jaren tachtig beproefde hij een jaar lang zijn geluk in het beloofde land Amerika,
speelde met zijn gitaarrock band The Ilk in diverse clubs in New Jersey en kwam met lege handen en een schat aan ervaring terug naar Nederland.
In 1991 werd hij gevraagd om de ziek geworden gitarist van electro-psychedelische cult band The Legendary Pink dots te vervangen voor een Europese toer.
Martijn leerde de liedjes tijdens de toernee en werd halverwege tot zijn verbazing aangesteld als nieuwe gitarist na het overlijden van de man die hij verving.
Als Pink Dot toerde hij veelvuldig door Europa, Amerika, Canada en Mexico, speelde mee op een veelvoud aan platen, stopte twee keer en is inmiddels voor de derde keer ingelijfd bij deze onvermoeibare band van spaceveteranen. Daarnaast bracht hij twee solo platen uit op twee kleine Amerikaanse platenlabels.
Toen Martijn ooit tijdens beoefenen van straatmuziek een roodharig meisje zag lopen had hij niet kunnen vermoeden wat daar van zou komen.

Liesbeth zat als twaalfjarige al met haar oor aan de radio gekluisterd te luisteren naar muziek die uit Austin Texas werd uitgezonden door een Nederlandse radio man. Ze maakte plakboeken van Charlie Sexton (Toen een tiener ster uit Austin Texas, nu sessie muzikant van o.a. Bob Dylan en Lucinda Williams) en nam basgitaar les. Ze maakte stapels verzamelcassettes van de alternatieve radiomuziek uit die tijd en bleef altijd een beetje dromen van dat land waar muziek bloeit als een cactusbloem in de woestijn.
Ze ging gitaar spelen en zingen met een vriendin, eerst voor de lol en geleidelijk aan op het podium en in de studio.
Martijn hoorde Liesbeth zingen op een feestje en werd aangenaam verrast door haar bezielde stemgeluid.
Toen ze voor het eerst hun stemmen samen hoorden klinken (jawel bij een kampvuur) werd er een plan gesmeed.
Beansprouts werd in het leven geroepen en er werd een repertoire van Amerikaanse Country en Folkmuziek samengesteld. Gedurende een aantal jaren verdienden ze hun sporen in de akoestische muziek-scene in Nederland. Er volgden optredens op het European world of bluegrass Festival en het Ulster Appalachian Folk festival in Ierland. Beansprouts werd bestempeld als Promising contemporary new act en kreeg een aantal lovende kritieken.
Geleidelijk aan kwam er een repertoire van eigen songs tot stand, en aan het arsenaal van akoestische instrumenten werden elektrische gitaar en drums toegevoegd.
Ze gingen hun stijl omschrijven als electrisch-acoestische rootsmuziek in Nederlands-Amerikaanse sferen.
De cirkel was weer rond...

 

Happy Go Lucky

" electric acoustic rootsmusic with a Dutch American flavor, dit is een van die platen die je echt draait, en vaak.."